December 2008

Li Yan vindt het erg leuk om het huiswerk van teacher Rose te maken. Soms maakt ze het meteen vrijdagavond. Ja, ja, ze heeft regelmatig huiswerk. Eerst vond ik dat overdreven, maar ze vindt het gewoon erg leuk om te doen. Teacher Rose leert de kinderen veel via liedjes, dus op een speelse manier. Li Yan kan inmiddels ook de kleine letters schrijven, tot 100 tellen en optellen en aftrekken. Ze stopt dan het eerste getal in haar hart (legt haar ene hand op haar hart) en telt er max. 5 bij op trekt er 5 af. Erg indrukwekkend! Ze blijft overigens een klein vrouwtje, slechts 95 cm. Misschien komt het, omdat ze zo graag klein wil blijven. Ze is bijna 5 jaar, maar speelt nog maar wat graag dat ze een baby is. Het 's nachts in bed plassen is gelukkig Ťcht achter de rug, dat heeft heel lang geduurd, zeker vanaf juli 2006. Intussen kan ze ook eindelijk de letter R zeggen, na lang gorgelen kon ze de R ineens zeggen. Zo gaat het vaak bij Li Yan, als ze het trucje ontdekt, kan ze ontzettend veel net zoals onder water zwemmen.

De maand december zijn we maar eens aan het bakken geslagen, dus heb ik speculaas en pepernoten gebakken. Het resultaat was helemaal niet slecht! We hadden ook een Sinthoekje gemaakt, daar kon Li Yan dan een paar keer haar schoen zetten. Ze stelde overigens bijzonder kritische vragen. Via het Sinterklaasjournaal hadden we de intocht van Sinterklaas gezien en Li Yan wist dat Sinterklaas op 5 december in Bangkok zou zijn, dus dat riep o.a. de volgende vragen op. Wie vullen mijn schoen? Want Sinterklaas is nog in Nederland. De Pietjes dus. En hoe weten de Pietjes dat ze wel bij mij moeten komen en niet bij Vibhi? Goede vraag, dus stuurde we elke keer even een mailtje. En komen de Pietjes met de taxi of met de tuktuk? En hoe komen ze dan binnen? Stuk voor stuk goede vragen natuurlijk! Li Yan heeft een geweldig geheugen, dus kon ze veel Sinterklaasliedjes meezingen, knap hoor! Bij de Nederlandse Vereniging hebben we op 5 december Sinterklaas gevierd. Dit is een vrije dag, omdat het de verjaardag van de Koning is, dus dat komt mooi uit. In de tuin bij de ambassade vonden we de laatste rode ballon die de ballonnen Piet kwijt was (Sinterklaasjournaal). Sinterklaas kwam met de boot aan en vertrok overigens met de tuktuk, integratie zullen we maar zeggen! Li Yan had de avond ervoor nog een laatste keer haar schoen gezet en een horloge gekregen, dat wilde ze graag aan Sinterklaas laten zien. Helaas was Sint erg druk, dus liet ze het maar aan de Pietjes zien!

Na de Sinterklaasviering zijn we er weer op uitgetrokken. Wederom richting het oosten. In Khao Yai werd een heteluchtballonnenfestival gehouden, de ballon op de foto is een Nederlandse ballon. Helaas was er geen hotel in de buurt te krijgen, dus kwamen we in Korat terecht, 1,5 uur rijden. We wilden het opstijgen van de ballonnen meemaken, dus om 5.30 uur opstaan en in de auto. Bij aankomst bleek het echter zo hard te waaien, dat de ballonnen niet konden opstijgen! Wij waaiden ook bijna uit ons hemd en hadden het koud.... We zijn toen maar via mooie zonnebloemenvelden doorgereden naar Lopburi. Daar staan een paar tempels die "bewaakt" worden door aapjes. Li Yan vond ze wat eng, wat de volgende dag ook niet ongegrond bleek, want een klein jongetje wilde met een aapje spelen (de ouders letten even niet op) en de aap greep hem bij zijn arm. Toen de vader in wilde grijpen, werd de aap ook boos op de vader. Gelukkig beet het aapje niet, maar het was wel indrukwekkend om te zien. Het blijven gewoon wilde beesten. Onderweg zagen we veel rijstvelden, weer eens een andere aanblik.

Thailand is een boeddhistisch land, dus Kerst is hier geen nationale feestdag en Jan moest gewoon werken. Vorig jaar vond ik het maar gek om Kerst in deze warmte te vieren, maar nu vond ik het gewoon leuk. Li Yan zong veel Kerstliedjes en na Sinterklaas hebben we direct de Kerstboom opgezet. Om ook een beetje Kerst te vieren, hebben we een "soort van" kerstetentje georganiseerd met Klara, haar man Tim en de meisjes Amalia en Alesia. Het was erg gezellig. Amalia had Jan nog nooit gezien, maar er was duidelijk een klik, Li Yan vond dat maar niks trouwens, ze is erg jaloers. Na de Kerst zijn we ruim een week naar het noorden van Thailand vertrokken, daarover kunnen jullie lezen onder januari 2009.

November 2008

Begin november kwamen Ernest en Willem weer een paar nachtjes logeren. Ze hadden Edwin in Vietnam bezocht en een fietstocht door Vietnam gemaakt. Reden om vooral even lekker rondom huis te rommelen en alleen even voor een drankje en een bezoekje aan de kleermaker de "stad" in te gaan. Het bezoek aan de kleermaker is altijd gezellig. Het zijn Chinese-Thai, ongeveer 10-15% van de Thai heeft Chinese voorouders, iets waar ze erg trots op zijn. Jullie kunnen je voorstellen, hoe leuk ze het vinden dat we een Chinese dochter hebben!

Op 8 november werd Vibhi, buurmeisje, klasgenote en vriendinnetje van Li Yan 4 jaar. Op het feestje waren ook klasgenoot Vedanth (roze-wit gestreept t-shirt)en klasgenootje Ananya (rechtse foto) van de partij. Li Yan, Vibhi en Vedanth hebben wat weg van de drie musketiers.

12 november was het Loy Kratong. Eigenlijk zouden we het niet vieren. We hadden met Ernest en Willem een klein beetje Loy Kratong aan de Chao Praya rivier gevierd en Jan ging voor het werk naar Phuket. Toen onze huishoudelijke hulp Nuth ons vertelde dat Loy Kratong ook in de wijk gevierd werd, zijn Li Yan en ik er 's avonds even heen gefietst. Op een vijver tussen de ministeries in onze wijk gingen er veel Kratongs te water. Li Yan vroeg: "mama, waarom doen wij dat niet?" Dus toen hebben we snel een Kratong gekocht en een wens bedacht, voordat we hem te water lieten. Geen twijfel over onze wens, we waren het direct eens: "voor onze baby Ris!"

Via BAMBI ben ik opgespoord door Klara, ze had ons in de supermarkt gezien en in de dvd-winkel en vond mijn e-mailadres via BAMBI. Ze woont een paar straten verderop. Klara komt uit TsjechiŽ, haar man Tim uit Engeland en samen hebben ze 2 meisjes: Amalia van 2 jaar en Alesia van 5 maanden. We komen wekelijks bij elkaar. Li Yan vindt het leuk om doktertje te spelen, Alesia was een goede patiŽnt, die die middag heel wat prikjes in ontvangst nam. Bij de Britse Club heb ik Britse Rachel ontmoet, ze heeft een zoon Joseph van 11 maanden. Op een Li Yan-loze ochtend heb ik beide moeders uitgenodigd voor de lunch. Erg gezellig!

 

Van 21-23 november werd het olifantenfestival in Surin (oost-Thailand) gehouden. Zoals gewoonlijk bedachten we laat dat we wilden gaan, dus was het even lastig om een hotel te vinden, maar uiteindelijk kwamen we een half uurtje buiten Surin terecht. Geen enkel probleem, want we hadden eigen vervoer (huurauto). Op zaterdag gingen we naar het festival. Op de parkeerplaats zagen we allerlei figuranten en natuurlijk ook al olifanten. De show was geweldig met dans, een imitatie van een strijd om Ayutthaya en uiteraard heel veel olifanten. De show sloot af met een eerbetoon aan de Koning en Koningin. Iedereen werd verzocht te gaan staan en toen hoorden we een lied dat veel gespeeld werd rondom de 80e verjaardag van de Koning (5-12-2006). Dat konden we meeneuriŽn. Vraag me niet waarom, maar de tranen rolden me over de wangen. De liefde van de Thai voor hun Koning is grenzeloos en dat raakt me keer op keer. Een vriend in Nederland zei dat dat misschien wel kwam, omdat we intussen geen toeschouwers meer zijn hier, maar voor zover dat kan deel uitmaken van het prachtige Thailand. Ik denk dat hij zeker gelijk heeft. Li Yan vond de olifanten erg eng, natuurlijk niet zo gek, want zelfs een babyolifantje is al groot! In elk geval was het een geweldige ervaring om deelgenoot van dit festival te zijn!

oktober 2008

Van 17-19 oktober kregen we bezoek uit Nederland, 2 Biton-vrienden/maatjes van Jan, Ernest en Willem. We zijn er het weekend op uit getrokken. Eerst naar de floating market van Ampawa en dankzij de topografie van Monique in een hotel in Nakhom Pathom, Momchalai River Resort, terechtgekomen. Ach ja, zo zagen zij nog iets van Thailand, zullen we maar zeggen. Het is nog steeds regentijd, dus af en toe een fikse bui.

 

Op 31 oktober was het Halloween, een feest dat we nog nooit gevierd hebben. Li Yan houdt eigenlijk helemaal niet van verkleden en wilde dat op school ook absoluut niet. Teacher Rose vond daarom dat ze niet mee mocht doen en alleen binnen moest blijven. Dat vond Li Yan niet leuk, dus koos ze uiteindelijk eieren voor haar geld (lees: snoepjes voor haar geld) en verkleedde ze zich met een paar haarspeldjes. Daarna kon ze mee doen met "trick or treat" en het volgende liedje meezingen: "give us something sweet to eat, I saw a ghost, he saw me too, I wave my hand, but he said booh". Op weg naar huis viel ze, zoals zo vaak, achterop de fiets in slaap na alle commotie.

Li Yan is nog steeds terughoudend naar onbekenden, dus vindt ze het heerlijk om in overdekte speelplaatsen te spelen. Het klinkt misschien suf, overdekte speelplaats, maar over het algemeen is het gewoon tť warm om buiten te spelen. Li Yan is erg creatief, getuige het kunstwerk op onze binnenplaats. Het duurde even voordat we ontdekten dat klasgenote Vibhi in het appartementencomplex naast ons woont. Ondanks dat de dagritmen niet helemaal aansluiten, lukt het af en toe om samen te spelen. De meisjes fietsen dan onder onze begeleiding (en ook de oma van Vibhi) naar het einde van de straat (700 meter x 2) en weer terug.