december 2009

Op 2 december kwamen Oma Truus en Opa Antoon aan! Ook zij logeerden weer in de huiskamer en met een slaapluchtbed erbij ging het allemaal weer net. Na 2 nachten bij ons logeren vertrokken we met z'n allen naar Phuket, vanwaar we met een huurauto naar natuurpark Khao Sok gereden zijn, waar we 2 nachten in een boomhut sliepen. In het natuurpark hebben we een boottocht gemaakt en Opa en Jan hebben nog een wandeling gemaakt.

Daarna zijn we doorgereden naar Koh Lanta een eiland voor de kust van Thailand. Daar hadden we 2 bungalows naast elkaar. Li Yan was direct weer heel erg vertrouwd met opa en oma en dat was heerlijk. Op Koh Lanta stelde ze zelf voor om een paar nachtjes bij oma en opa te gaan "logeren". Ze heeft toen 2 nachten in haar campingbedje bij opa en oma geslapen! Leuk voor opa en oma, maar voor ons betekende het ook dat Li Yan heel goed in haar vel zat. We hebben weer heerlijke dagen gehad met Antoon en Truus!

Toen we in Bangkok terugkwamen, had Sinterklaas gelukkig wat cadeautjes achtergelaten bij de bewaking van ons appartementencomplex. Li Yan noemt die bewaking de sawadi-kapjes, aangezien ze ons altijd uitbundig groeten. Sawadi-kap betekent goedendag en tot ziens in het Thais. Li Yan heeft een mooi poppenhuis gekeken, dat Opa Antoon even voor haar in elkaar zette. Zo vertrokken opa en oma op 13 december weer richting Nederland en was voor hun de warmte weer voorbij!

Vervolgens brak de laatste schoolweek van Li Yan aan. De week werd afgesloten met een Kerstshow op school. Li Yan wilde weer niet mee doen met het dansje, maar met overreding van Teacher Parker en een ingeving van mijzelf, deed ze mee en vond ze het erg leuk. Het liedje waarop gedanst werd, was nl. Run, Rudolph, Run, dus het is maar hoe je ernaar kijkt, want ik vond dat het geen dansen was, maar gewoon rennen! De kinderen kregen echter ook kleding van school aan, Li Yan een "suf jurkje" en ze heeft nog steeds een hardgrondige hekel aan jurkjes... Toch deed ze mee en ik was enorm trots op haar. Via YouTube kunnen jullie haar bewonderen, Li Yan is het kleine roze grietje rechts achteraan: http://www.youtube.com/watch?v=PgKEFGbfEAk

En toen had Li Yan 3,5 week kerstvakantie! De eerste vakantiedag vonden we het tijd om het adoptiecentrum te bezoeken. Na 2 jaar wachten waren we het gewoon zat, vooral omdat bij aanmelding er gesproken werd over een maximale wachttijd van 1 jaar. De maatschappelijk werker was verbaast ons te zien, Jan was strak in het pak, zodat we er echt een officieel tintje aan gaven. De maatschappelijk werker zei: "Hebben jullie een zesde zintuig of zo, want ik denk dat ik jullie vandaag wel blij kan maken!" Vervolgens vertrok ze uit de wachtruimte en kwam ze terug met een namenlijst. Achter onze naam was de naam van een kindje geschreven. Ze schreef zijn naam (Thanwin), zijn geboortedatum (9 december 2008) en het kindertehuis (net even buiten Bangkok) op een notitieblokje van DHL en gaf het ons. Daar wordt je dan wel even stil van. Dit bericht is het mooiste Kerstcadeau dat we ooit ontvangen hebben! Intussen weten jullie een beetje het vervolg.

Terug naar de Kerstvakantie. Kerst is geen boeddhistisch feest, dus Jan moest ook gewoon werken. Prima natuurlijk, want we hadden er net een lekker vakantie met opa en oma opzitten. Kerst in de warmte en zonder familie is toch anders, maar we wilden het niet aan ons voorbij laten gaan, dus hebben we het Kerstdiner genuttigd in een Ierse pub en dat was heerlijk en gezellig! Verder heeft Jan oliebollen gebakken. Grappig als er in het Nederlandse recept staat: en dan laat je het deeg rijzen bij de verwarming.... In ons geval komt dat er dan op neer dat het deeg op het balkon komt te staan!

Oud & Nieuw hebben we gewoon thuis gevierd, we dachten niet dat Li Yan er iets aan zou hebben, als we dat in een hotel gingen vieren. Vroeger werden wij om 23.45 uur wakker gemaakt om dat even naar het vuurwerk te kijken en dat hebben we ook met Li Yan gedaan. De hoeveelheid vuurwerk is absoluut niet te vergelijken met de hoeveelheid in Nederland, maar er was voldoende mooi vuurwerk te zien van ons balkon op de 12e etage.

november 2009

Begin november was het Loy Kratong. Loy betekent drijven en Kratong is een soort bootje in de vorm van lotusbloem, gemaakt van kurk en bananenblad. Door deze bootjes te water te laten, bedank je de godin van de rivier en tevens drijven met het bootje je zonden weg. Je kan meteen een wens doen voor het nieuwe jaar. Zoals jullie wellicht weten, doen wij nu al 3 jaar een wens voor.... onze baby Ris. De eerste Kratong kapseisde echter jammerlijk, dus toen heeft Jan een bredere basis gekocht en die deed het geweldig. We wonen heel dichtbij een park met daarin een vijver en daar hebben we dus de Kratongs te water gelaten.

Vervolgens kwam Edwin een weekendje over uit Hanoi. Helaas was Li Yan echter ziek dat weekend. Ik haalde haar vrijdagmiddag op school op met hoge koorts (39,6), ze stond hard te huilen bij de zusterpost, want ze wilde niet dat de zuster haar hielp. Haar halve klas was gevloerd met hoge koorts en 1 kindje had Mexicaanse griep. Dat is intussen opgelopen tot 5 kindjes (van de 14), dus op zaterdag zijn we toch maar even langs de dokter gegaan. De dokter zei dat Li Yan een flinke verkoudheid had, maar wel hoge koorts, dus moesten we ons programma met Edwin even flink aanpassen. Jammer, want ik heb het gevoel dat ik Edwin amper gesproken heb. Zondag was de koorts gezakt, maar na een lekker brunch in een hotel in de stad moest ze overgeven, dus was het ook weer einde programma. Maandag was ze koortsvrij, maar dinsdag weer terug, dus toen toch maar weer langs de dokter. Hij zei toen dat het griep is, maar vond het niet nodig om haar te testen op H1N1, omdat de behandeling hetzelfde zou zijn. Intussen had school besloten om Li Yan haar klas de hele week thuis te houden om te voorkomen dat straks de hele school besmet is. Li Yan is de hele week ziek geweest, veel hoesten en veel slapen. In het weekend knapte Li Yan weer op, maar toen voelde Jan zich gammel en hij is toen een paar dagen ziek geweest. Gelukkig geen Mexicaanse griep, maar het was intussen wel een aardige ziekenboeg. Gelukkig heb ik geen griep gekregen (heb ik mijn hele leven nog nooit gehad overigens...), maar ik werd wel verkouden en dat mondde uiteindelijk uit in bronchitis, iets wat ik nog nooit gehad heb! Op 20 november werd er op Li Yan haar school een zgn. Teacher's Demo gegeven. De klassen laten dan de ouders zien, wat ze zoal op school doen. Er was ook een dansje voorbereid, maar Li Yan wilde absoluut niet mee doen. Gelukkig had Teacher Parker wel een rolletje voor haar bedacht, maar ze bleef vasthouden aan haar principe en deed dus gewoon niet mee. Ja, ja, ons meisje heeft een willetje!

Intussen kwamen wij natuurlijk ook in de Sinterklaasstemming. We maken altijd een klein Sinterklaashoekje, kijken zo vaak mogelijk naar het Sinterklaasjournaal, bakten pepernoten en Li Yan heeft een paar keer haar schoen gezet. We hebben Sinterklaas natuurlijk wel even op de hoogte gebracht van onze verhuizing en kondigde elke keer per mail aan, dat Li Yan haar schoen ging zetten. Ons kleine Pietje bleef na de griep nog lang moe, dus na het zwemmen 's middags viel het Pietje onder de salontafel in slaap!

oktober 2009

Begin oktober had ik een fietsincident. Net zoals in onze oude wijk fietsen we nu ook in het centrum van Bangkok. Het is eigenlijk gewoon een kwestie van doen, dus brengen we 's ochtends Li Yan ook op de fiets naar school. Die bepaalde ochtend had ik net Li Yan naar school gebracht en draaide op mijn fiets de zijstraat uit en Sukhumvit (de hoofdstraat van Bangkok) in op weg naar de tandarts. Echt net de bocht om naderde een keurig uitziende Thaise man, nette kleren, rugzakje op vanaf de stoep de weg. Ik hield in en ineens haalde hij met zijn been uit naar achteren en gaf een schop tegen mijn voorwiel, waardoor ik op straat op mijn schouder viel. Hij zei in het Engels "sorry", maar ik was zo razend, dat ik in het Nederlands vloekte en hem uitschold. Intussen keek hij me recht in de ogen, verstond het natuurlijk niet. Ik denk overigens oprecht dat het niet de bedoeling was dat ik ging vallen, dat hij daarom sorry zei. Hij stak vervolgens Sukhumvit over provocerend naar de auto's, terwijl ik op mijn voorhoofd wees naar de automobilisten als "hij is gek". Ik stapte huilend op mijn fiets, maar was intussen zo aan het trillen dat ik moest stoppen, ik was toen ook echt bang. Ik heb Jan gebeld, gewoon om even te luchten. Hij wilde naar me toe komen, maar was al op het werk, dus vond ik dat het geen zin had om naar me toe te komen. De man was inmiddels uit zicht. De schram op mijn schouder was oppervlakkig, dus heb ik die bij de tandarts schoon laten maken. Daar vroegen ze uiteraard niets, je zou de ander maar eens in een ongemakkelijk pakket plaatsen, erg Thais... Op de terugweg was ik wel bang door iedereen die vanaf de stoep de weg naderde, dat was dus niet zo leuk. Toch ben ik 's middags Li Yan ook weer met de fiets gaan halen en dat voelde stoer en goed. De dagen erna kreeg ik overal spierpijn, want ik kwam dus op de kop van mijn schouder op straat terecht. Het blijft ongelooflijk, zo bizar en on-Thais, dat verontwaardigde me nog wel het meest. Hij was gewoon gestoord, dat kan niet anders.  Vervelend allemaal. Zo zie je maar, overal open gekken en zoals ze vaak zeggen, er lopen er meer buiten op straat dan dat er in een instelling zitten, ook hier in Thailand. Gewoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Maar nog steeds fietsen we met veel plezier door de stad! Hieronder een kleine impressie van onze directe woonomgeving. Onze flat zie je op de 2e en 4e foto, het betrekkelijk lage gebouw met sprieten op het dak. Wij wonen op de 12 etage.

Van 23-25 oktober zijn we een weekendje naar Koh Samet geweest, een eilandje voor de kust van Thailand, zo'n 180 km van Bangkok. Het was heerlijk. Het is regentijd, dus er vallen regelmatige enorme buien, maar we hadden geluk. Omdat het zwembad redelijk fris was, hebben we voor het eerst met Li Yan (met vleugeltjes natuurlijk) in de zee gezwommen. We zijn zelfs een dag gaan snorkelen (Jan dan), terwijl Li Yan en ik samen in de diepe zee zwommen, heel stoer!

En op dinsdag 27 oktober kwam Lies aan. Ze is hier maar 6 dagen geweest, maar het was geweldig! Het blijft zo bijzonder om vrienden en familie Thailand een beetje door onze ogen te laten beleven. Lies en ik hebben overdag lekker veel gekletst, in het zonnetje bij het zwembad gezeten, gewinkeld en door Bangkok gefietst. Lies heeft heel veel met Li Yan gedaan, dat deed Li Yan heel erg goed. We hebben nu geen aparte logeerkamer meer, dus het was even improviseren, dus een matras op de grond in Li Yan haar speelhoekje, maar dat ging prima. Het laatste weekend zijn we met Lies naar Ampawa geweest, naar een floating market, maar dan de Thaise versie. We sliepen op een "non-moving boat", nou ja, slapen... Slechte matrassen en vooral slechte kussens. Voor Lies wel fijn, was ze in elk geval moe genoeg om de terugreis wat te slapen.

30 oktober was het Halloween. Li Yan is niet zo'n fan van verkleden, maar een kant en klaar pak van Winnie de Pooh bracht uitkomst! Ze staat op de foto met haar vriendinnetje Arunima. Jan brengt Li Yan in de regel naar school, hij blijft dan even en leest een paar boekjes met Li Yan in de bibliotheek. Aangezien wij de enige ouders zijn die dit doen, vinden ook de andere kinderen het èrg leuk als we er zijn!

september 2009

Het laatste weekend van september zijn we een dagje naar Bang Pa-In geweest, dat op weg naar Ayuthaya ligt, dus zo'n 50 km van Bangkok. Het is een zomerpaleis gebouwd door Koning Rama V. We hebben al diverse paleizen van hem bezocht en zijn erg gecharmeerd van de koloniale invloeden in de architectuur.

21 september 2009

Even knipperen met de ogen en weer zijn we 2 maanden verder en ik maar denken dat de tijd langzamer zou gaan, als ik niet zou werken.... Niet dus!

De afgelopen 2 maanden is er veel veranderd in ons leven. We zijn o.a. op huizenjacht geweest. We zijn 2 dagen door Bangkok gaan fietsen, wat eerst even eng was, maar daarna heel gewoon. Het is gewoon een kwestie van doen eigenlijk en erg leuk! Wachten op het verkeerslicht bij Asoke, parkeren bij het Emporium en even wachten ergens op soi 26, terwijl pappa even informeert naar de huurprijs ("veel te duur, hoeven we niet eens te kijken!").

We hebben al met al wel 20 appartementen van binnen gezien en meer dan 100 op internet. De keuze was simpel: oud, groot en goedkoop óf duurder of duur, nieuw en klein. Klein is dan 75 m2 voor het hele appartement en groot is 150 m2. Oud hadden we na 2,5 jaar wel gezien en we waren een beetje toe aan een iets westersere standaard. Het uiteindelijke resultaat is: mooi gerenoveerd, groot en dezelfde prijs zijnde een appartement van 120 m2 op de 12e verdieping met een prachtig grote keuken mèt airconditioning (en een wasmachine die op temperatuur wast, dus niet alleen maar koud water en een vaatwasser....), een zwembad op de 1e verdieping en 50 meter van Sukhumvit, een van de hoofdstraten van Bangkok. We zijn 3 weken geleden verhuisd, om 9.30 uur stonden de verhuizers voor de deur, om 12.30 uur gingen we rijden en om 16.30 uur hebben we de verhuizers weggestuurd. De laatste doos was na 4 dagen uitgepakt, dus dat viel enorm mee. Een impressie van de verhuizing en het resultaat zien jullie hieronder.

De verhuizing: Jan & Li Yan in afwachting van de verhuizers, als een tornado inpakken, Jan die de verhuizing "coördineert", huis leeg, vrachtwagen vol, appartement leeg, even pauze, appartement vol en... een verfrissende duik!

Het resultaat: de woon-/zit-/werk-/eetkamer, speelhoekje Li Yan, de keuken en de slaapkamer met slaaphoekje van Li Yan.

Het uitzicht: Sheraton hotel (het hotel "van" Greetje) op Sukhumvit, het Benjakitti park met het meer (daarom heet dit appartementencomplex Lake Avenue), Rembrandt Hotel en een prachtige zonsopkomst.

Eind juli nam Li Yan na 27 maanden afscheid van de "Belhamel". Een schooltje waar ze zich enorm ontwikkeld heeft, zich erg veilig voelde en veel vriendjes gekregen heeft. Teacher Rose heeft Li Yan heel goed voorbereid op de overgang naar de grote school!

Want intussen is Li Yan ook helemaal ingeburgerd op Wells International school. Een grote verandering, die eigenlijk heel erg soepel verlopen is. Li Yan had iedereen die het maar horen wilde voorspeld dat ze de eerste week veel zou huilen op haar nieuwe school, maar niets van dat al. De eerste dag hebben Jan en ik haar samen naar school gebracht (ik met buikpijn van de spanning). Li Yan had voor het eerst in ruim 2,5 jaar weer een jurk aan, want iedereen op school draagt een uniform en voor de meisjes is dat een overgooier in een Schotse ruit. Li Yan baalde, maar we hebben er maar niet teveel aandacht aan besteed, het is gewoon een vereiste. Bovendien wil Li Yan graag zijn zoals de andere kinderen en die dragen allemaal een uniform. Elke dinsdag heeft ze sport (drama, zwemmen of gymmen) en dan mag ze haar sportkleding aan, dat is dus haar lievelingsdag, nl. geen jurk aan, maar een shirt met broek. Toch valt het allemaal wel mee, want na de lunch mogen de kinderen zich verkleden en dan trekt ze haar eigen kleren weer aan, dus een shirt met broek. De tweede schooldag was ook weer een verandering, want Jan bracht haar vanaf die dag naar school. Dat vond Li Yan ook wel even moeilijk, totdat ze zich realiseerde dat ze dan met pappa achterop de brommertaxi kon! Dat vindt ze nl. geweldig en mamma durfde dat nooit. Maar ook dat is voorbij, mamma stapt nu ook zonder angst achterop de brommer! Afgelopen vrijdag had ik een 20-minutengesprek (ja, ja, zolang duurt dat hier) met teacher Parker, de onderwijzer van Li Yan. Hij vindt dat ze het goed doet, ze heeft een paar vriendjes en vriendinnetjes en doet het gewoon erg goed. Jan brengt Li Yan nu elke dag met de fiets naar school, hij leest een paar boekjes met haar (en de andere kindjes, want laat hij nou de enige ouder zijn die dat doet) en gaat dan naar zijn werk. Li Yan en ik zwemmen vrijwel elke middag, Li Yan doet het al heel aardig, ze zwemt nu zonder vleugeltjes en krijgt steeds meer zelfvertrouwen. We houden het dus voorlopig maar bij de zwemles op school en het zwemmen thuis.

In augustus was de werk-/verblijfsvergunning verlopen en ging werkelijk alles mis wat er maar mis kon gaan. Dit betekende dat we het land uit moesten om een nieuw visum aan te vragen. We besloten een paar dagen naar Singapore te gaan. Dat was erg leuk. Singapore is Azië, maar ook nog erg Engels, dus heeft en houdt het een westerse uitstraling. Dat vinden we af en toe erg lekker, even een break van de cultuur noemen we dat dan. Jan heeft wat gewerkt, want het hoofdkantoor van HB Design zit in Singapore. Li Yan en ik zijn naar de dierentuin geweest, waar Li Yan in de draaimolen wilde en hebben we lekker gezwommen in het zwembad van het hotel. In het weekend hebben we een uitgebreide rondrit door de stad gemaakt, o.a. naar Chinatown, de botanische tuinen en hebben we in een reuzenrad de stad van boven bekeken. Een heerlijk uitstapje.

Op 22 augustus werd ik 45 jaar. Met de verhuizing voor de deur had ik niet zo'n zin in het vieren van mijn verjaardag, maar het leek me erg leuk om een High Tea te doen in een van de hotels aan de rivier. Dat was erg lekker en gezellig. Na thuiskomst barstte er een enorme onweersbui los en maakten we nog even mee, wat het nadeel kan zijn van het wonen in een huis. Onze waterpomp kon de regen niet aan, dus verzamelde het regenwater zich achter onze keuken. Op de eerste foto zie je het regenwater dat zich door de keukendeur heen wringt, vervolgens de ruimte tussen het huis en de keuken die volledig blank staat (en ook in de keuken natuurlijk). Allemaal geen drama's, maar ook het riool liep vol en kakkerlakken houden ook niet van natte voeten. Het toilet in het huis stond intussen ook blank en ook daar hielden de kakkerlakken de wacht. Je kan je voorstellen dat ik intussen wel heel erg naar een appartement verlangde... Het is momenteel volop regentijd, dat betekent dat we dagelijks enorme regenbuien hebben en dat kan nog wel duren tot november.

Over de adoptie wederom geen nieuws, maar geloof ons, zodra het zover is, schreeuwen we het van de daken!

We hopen dat jullie een leuke en mooie zomer achter de rug hebben en verheugen ons weer op jullie reacties.

Liefs van ons drieën!

21 juli 2009

En weer zijn er 2 maanden voorbij gevlogen! Samengevat hebben de afgelopen maanden in het teken gestaan van: een nieuwe school voor Li Yan zoeken, tijdelijke opvang van een verlaten poesje, de waterpokken van Li Yan en een bezoek van 2 weken van Oma Ria. Hieronder volgt zo een uitgebreid verslag.

Jan is per 1 juli weer 100% aan het werk, nog wel met inhouding van 10% salaris, maar het begin is er weer. Nog steeds geen nieuws over de adoptie, het einde van deze maand zou er weer een match zijn. We moeten toch onderhand dichtbij zijn, maar hoe dichtbij dat weet bijna niemand! Li Yan gaat nog 2 weken naar Early Years alias "de Belhamel" en dan heeft ze een weekje vakantie. Op 10 augustus begint ze dan op de internationale school Wells International. Aangezien ons huurcontract hier eind januari 2010 afloopt, hebben we besloten om te verhuizen naar een ander deel van de stad, dus dat had ook gevolgen voor een schoolkeuze. De nieuwe school van Li Yan ligt in het centrum (Sukhumvit) van de stad (hier zo'n slordige 10 km vandaan) en dus gaan we ook nu op zoek naar een andere woning. Dit huis is heerlijk groot, maar we hebben een keuken in een bijgebouw wat goed te doen is met Li Yan, maar veel ingewikkelder zal zijn met een kindje van 1-1,5 jaar erbij. Ook heeft het wonen in een doodlopende straat zonder eigen auto zijn nadelen, dus nu gaan we op zoek naar een apartement met een zwembad. De kans is groot dat we inleveren op vierkante meters, maar we hopen dat een zwembad en een modernere keuken dat goed zullen maken. Maar nu over naar de fotoreportage!

In mei hebben we een bezoekje afgelegd aan "the royal barge", dit is een loods waar boten liggen die voor allerlei Koninklijke parades gebruikt worden. Heel bijzonder om deze boten van dichtbij te bekijken. De weg ernaar toe was al een avontuur, we bereikten de loods via kleine paadjes.

Op 5 juni werden we opvanggezin voor een verlaten poesje, wat een avontuur, voor mij als niet ècht poezenmens en een Li Yan die werkelijk voor alle beesten bang is (van een mier tot een olifant...). We denken dat de poes van de schutting is gevallen. In elk geval heb ik na 2 dagen mijn poezenaversie overwonnen, gesterkt door Li Yan. We zijn toen met voeden begonnen (met ovenhandschoenen aan, zo'n held ben ik dan). Poes had geen zin in drinken, dus met een spuitje melk met water en daarna alleen water gegeven en wat rijst met ham gevoerd. Na een dag hebben we een verblijf voor hem gemaakt in de "maid's quarters". Daar hebben we Poes laten aansterken en we hebben lekker Europees  een kattenbak gekocht, daar deed hij direct een plasje en even later een poepje in. Ongelooflijk voor zo'n buitenpoes! Een doos met krantensnippers werd zijn slaapplek. Li Yan vond dat poes "Poes" moest gaan heten, ondanks alle suggesties van ons en familieleden in Nederland. Na 2 dagen zat Poes heel zielig in een hoekje in de doos, had 's nachts bijna niets gegeten (de nacht ervoor wel) en wilde ook duidelijk niets eten, alleen maar in de doos liggen, dus naar de dierenarts. De dierenarts constateerde: mogelijk een longziekte en zeker uitgedroogd, dus Poes aan de vitaminedrank, antibioticum en krachtvoer en hij heet dus Poes, hihi, die naam stond ook op de medicijnen. Even ter informatie, de totale rekening was EUR 12,70 ja, ja inclusief de vergoeding van de dierenarts van EUR 2! De dierenarts denkt dat hij 1,5 maand is, dus nog een jonkie. De poezenmoeder is 2x komen kijken. Weet je dat ik gewoon boos was op de poezenmoeder? Weer een verlaten kind op deze wereld. Ook wel lachwekkend die projectie natuurlijk...

Intussen kreeg Li Yan waterpokken, dus een hele week huisarrest. De verzorging van en het spelen met Poes was een welkome afleiding, want Li Yan mocht een weekje niet in aanraking komen met andere kinderen. Gelukkig was ze niet ziek, slechts een paar plekjes op haar arm, eentje op haar buik en een paar op haar benen. Ze heeft nergens aan gekrabd, dus dat is mooi! Intussen zijn we snel op zoek gegaan naar een ander tehuis voor Poes, want we zijn gewoon te reislustig om zo'n jong poesje te kunnen verzorgen. Ik deed dat wel met pijn in mijn hart. De school van Li Yan heeft Poes nu geadopteerd, voor de gelegenheid hebben we haar (Poes bleek een vrouwtje) een Thaise naam gegeven: "Nong Meiuw". Nong betekent junior/de jongere en Meiuw is poes in het Thais. Het gaat erg goed met Nong Meiuw, ze heeft een hondje als speelmaatje en ze groeit als kool. Fijn dat ze zo snel een nieuw gezin gevonden heeft.

Op 21 juni ontmoetten we Greg, Chris en hun kinderen Brian en Megan. Ik heb Greg in 1986 in Barcelona ontmoet en sindsdien hebben we elkaar 4 keer gezien, de laatste keer 7 jaar geleden in Utrecht. We hebben een boottochtje gemaakt door de grachten van Bangkok (Klongs geheten) en een tuktukrace gehouden bij het Grand Palace, erg lachwekkend! Greg en Brian zijn naar Cambodja geweest, terwijl Chris en Megan een paar dagen bij ons kwamen logeren. Li Yan had er direct een vriendinnetje bij in 9-jarige Megan. Ze hebben veel samen gespeeld, Megan las Li Yan 's avonds een verhaaltje voor voor het slapen gaan en ze hebben geknutseld in de Central Chidlom.

Daarna zijn we met z'n allen een weekendje naar Koh Chang geweest. We hadden een heerlijk resort, aan de zee met mooie handdoekendecoratie. Natuurlijk mocht een olifantentripje niet ontbreken. We waren erg trots op Li Yan, want vergeet niet dat ze voor alle beesten bang is.... Het had de nacht voor onze rit flink geregend en nog een beetje tijdens de rit, dus sommige stukken glibberden we de heuvels af. De jonge olifant van Brian vond dat een goed moment om wat te spelen, dus ging hij op zijn gat zitten en gleed hij op zijn billen naar beneden. Gelukkig vond Brian het erg grappig! Het was heel bijzonder om de familie Lewis op bezoek te hebben. Zij zijn zo'n voorbeeld van vrienden die je bij het weerzien het gevoel geven, dat je ze vorige week nog gezien hebt. Onbetaalbaar blijft dat! Het zou geweldig zijn hen ooit eens op te zoeken in Californië....

En na 2 dagen na het vertrek van de familie Lewis kwam Oma Ria alweer aan! Heerlijk om haar weer op bezoek te hebben en vooral dat Opa Rengers haar weer 2 weken kon missen... We zijn met Oma 5 dagen op reis geweest en hebben zo'n slordige 1900 km gereden (Jan dan, hè). De eerste stop was Ayutthaya, een van de oude Thaise hoofdsteden. Li Yan was erg vroeg wakker 's ochtends (05.45 uur), dus trok Jan er met haar op uit, wat resulteert in prachtige foto's. Een paar maanden geleden is er in een dierentuin een babypanda geboren, wat tot een pandagekte geleid heeft. Dit betekent dat er allerlei beesten als panda vermomd worden, zoals een olifantenjong, lachen met die Thai!

Daarna zijn we doorgereden naar natuurpark Khao Yai. Daar hebben we in een hut geslapen. Het was eenvoudig, maar viel mee: een grote slaapkamer met twee 2-persoonsbedden en gemeenschappelijke douche en toiletten op de gang. De temperatuur in het park is heerlijk, zo'n 26-28 graden, een verademing na een erg warm Bangkok en Ayutthaya. 's Avonds hebben we een nachtsafari gedaan, dat klinkt mooier dan het is, je zit in een gedeeltelijk open auto en spot vooral herten. Als je op de Veluwe opgegroeid bent (zowel Jan als ik overigens), is dat niet zo bijzonder, alleen de temperatuur is hier wat hoger! Na een nachtelijke regenbui was het de volgende ochtend erg nat overal, maar Jan wilde graag een wandeling maken. We weten nu wat voor effect de regen op het park heeft... de bloedzuigers komen werkelijk overal vandaan. Jan was aardig voorbereid (lange broek, broek in zijn sokken, bergschoenen aan), maar na een wandeling van 10 minuten zat de rand van zijn schoen vol met bloedzuigers. Hij is toen maar gestopt. Wij hebben het gehouden bij een hele korte wandeling, maar ook tijdens die wandeling kreeg Oma Ria al bezoek van 2 bloedzuigers (eentje ontdekten we pas na een uur op haar knie tijdens het koffiedrinken, brrrr). Gelukkig hadden Li Yan en ik er geen last van.


 

Daarna zijn we doorgereden naar Ubon Ratchathani, een stad in de provincie Isan, in het oosten van Thailand. In Ubon wordt jaarlijks het "candle festival" gehouden, wat onderdeel is van het boeddhistische feest "Lent", dat het einde van het regenseizoen aankondigt. Er worden prachtige kunstwerken gemaakt van was en die worden door de stad gereden op praalwagens onder begeleiding van dansers en danseressen en natuurlijk Thaise muziek. We vonden het (net als vorig jaar in Surin tijdens het olifantenfestival) weer heel bijzonder hier bij te zijn. Hieronder een kleine impressie.

In de buurt van Ubon ligt het Pha Taem natuurpark. Daar zijn prehistorische schilderingen te vinden die meer dan 3000 jaar oud zijn. Tevens zijn er in het park rotsformaties te vinden in de stijl van Cappadoccia in Turkije, ja, ja en het is toch "gewoon" allemaal Thailand! Om het allemaal ook nog leuk voor Li Yan te houden in een graad of 36, kon er gelukkig ook nog wat geschilderd worden in het park, wat Li Yan dan ook zeer geconcentreerd doet.

En natuurlijk konden we geen genoeg van de praalwagens krijgen, ongelooflijk hoe mooi de details uitgewerkt zijn!

En toen gingen we maar weer "gewoon" huiswaarts... Maar natuurlijk zitten we thuis ook nooit stil. Jan doet tegenwoordig graag legpuzzels met Li Yan. Ik freubel af en toe iets met kralen. Jan lakt intussen de nagels van mijn voeten en Oma Ria heeft heel veel met Li Yan gespeeld, "hè, Oma Ria", "Oké, Oma Ria?" Als afsluiting van het bezoek van Oma zijn we in een van de hoge gebouwen in Bangkok gaan eten, Baiyoke Sky. Altijd genieten van het lekker eten en het mooie uitzicht.

Het was weer heerlijk dat Oma er was en na haar vertrek voelde het huis wel weer even heel erg leeg.... Maar wat zijn we blij met internet en Skype!

Veel liefs vanuit Bangkok!

10 mei 2009

Zo, we zijn weer op honk. Al sinds 27 april, maar daarna stonden de dagen in het teken van Li Yan helpen afkicken van alle aandacht, Jan's verjaardag (30-4) en alle boeddhistische feestdagen. We zitten nog steeds niet in het gewone ritme, want Li Yan heeft vakantie tot dinsdag en ook dan gaat Jan weer werken. Met ingang van april heeft Jan de maandagen "vrij", dit heeft te maken met de economische recessie, want er is gewoon niet voldoende werk. Wel lekker, maar dat betekent ook dat hij intussen 20% minder salaris krijgt. We redden het gelukkig nog steeds en misschien komen we nu weer eens toe aan een filmpje pakken samen (ja, ja, dat kan hier gewoon overdag!).

Maar eerst weer een update van de afgelopen periode. In april hebben we, voordat we naar Nederland vertrokken een aantal fikse tropische buien gehad. Dat was ook niet verwonderlijk, want het was enorm warm. Gelukkig is de waterpomp weer aangesloten, maar die kon een van de buien ècht niet aan. De eerste foto is het stuk achter onze keuken, er loopt een klein "kanaaltje" rond het gebouwtje waar onze keuken inzit (we hebben een typisch Thaise keuken in een bijgebouw) waar alle regenpijpen op uit komen. Binnen een mum van tijd stroomde die over. De deuren aan de rechterkant zijn de deuren naar onze keuken en de zgn. maid's quarters (die gebruiken we niet voor de "maid" maar als opslag voor spullen van vrienden, hè Margo?). Veel mensen hebben een waterpomp en iedereen loost op straat met als gevolg dat de straat ook snel blank stond. Ach, ja dat hoort bij de Tropen!

Op 4 april vierde Ananya, Li Yan haar klasgenootje, haar 4e verjaardag bij de Kentucky Fried Chicken. Er waren kindjes van school (Taneesha, Addy en Vedanth). Ananya had een prachtige taart, nl. een Barbie-taart! Erg leuk om dit mee te maken.

Op 13 t/m 15 april werd hier het Thaise Nieuwjaar gevierd, Songkran. Tijdens die dagen wordt er veel met water gegooid. Oorspronkelijk goten familieleden geurwater over de handen en schouders van ouderen om zo te vragen om reiniging en vergeving voor slecht gedrag. Intussen is het nu vooral veel water gooien om zo schoon het nieuwe jaar in te gaan en natuurlijk ook om verkoeling te zoeken. Op school van Li Yan werd het ook gevierd. Zoals te zien is, heeft teacher Rose de grootste lol! En toen was het tijd voor: VAKANTIE NAAR NEDERLAND!

Gezien de goedkope vluchten vlogen we met LTU, de goedkope tak van Air Berlin en dus van Bangkok naar Düsseldorf. In Düsseldorf hebben we een auto gehuurd. De reis ging aardig, een dagvlucht valt niet mee met kinderen, Li Yan haar biologische klok gaf geen slaap aan, al helemaal niet, omdat het gewoon licht bleef. Ze viel om 20.00 uur Thaise tijd wèl in slaap, maar werd gelukkig na een uurtje wakker, want toen landden we al bijna. In Bennekom werden we verwelkomd door oma Truus, opa Antoon en (schoon)zus Greetje. Wat was het heerlijk om hen weer te zien! Het voelde of we elkaar vorige week nog gezien hadden, dus dat is altijd een heerlijk gevoel. We hadden bedacht om in de caravan in de tuin te slapen, zoiets als in de camper in Nieuw-Zeeland. Het weer was heerlijk, ècht lente, dus we hebben veel buiten kunnen doen. Li Yan speelde met nichtje Lotte en neef Ivo, alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden. Wat een genot! Lotte en Ivo waren ook geweldig lieve speelkameraadjes, ze lieten Li Yan lekker de baas spelen, zowel in het Nederlands als in het Engels! Li Yan kon weer veel met oma Truus spelen, dus toen we een middagje naar Wageningen wilden, zei Li Yan dat ze bij oma wilde blijven! Jan en ik hebben het er maar van genomen, we hebben bij de Hema een kopje koffie gedronken met een Tompouce (hebben we sowieso 4 jaar niet gedaan zonder Li Yan). Verder hebben we lekker van het voorjaarszonnetje kunnen genieten (bij opa en oma en bij Greetje en Erik) en veel familieleden terug gezien, omdat oma Truus ook nog jarig was. Ook was het heerlijk om weer even in Arnhem te zijn en Opa Gerrit te zien en de familie Van den Berg. Vooral aan alle kinderen kan je zien, dat we lang weg geweest zijn, maar zo voelt het niet.

Daarna vertrokken we richting Denemarken. Daar zijn we 4 dagen geweest. We hadden het koffertje van Li Yan in Bennekom vergeten, dus hadden we alleen de vieze was mee en de kleren die ze aan had. Wie wat bewaart die heeft wat, dus liep Li Yan rond in de kinderkleren van haar grote neven, mooi dat ze dat vond! Intussen hebben we nu ook kennis gemaakt met alle vriendinnen van de jongens, goed gedaan, knullen! In Denemarken was het ook lekker weer, maar wel een straffe oostenwind, dus toch de fleece maar weer aan. De 3 neven spelen alweer geruime tijd American football, Marco en Jukka trainden het team toen wij er waren, dus hebben we een kijkje bij een wedstrijd genomen (Jukka staat links van nr. 2 op de linkerfoto en Marco staat rechts van nr. 2 op de rechterfoto). Li Yan en ik deden een warming up naast het veld (hihi). Timmi en Li Yan speelden samen een deuntje op de gitaar! Li Yan is in Denemarken ook weer behoorlijk met aandacht verwend, ze liep veel achter Moster Mieke aan, alsof ze haar elke dag zag, geweldig!

Na terugkomst in Nederland begon onze tournee: logeren bij Ernest en borrelen aan de overkant bij Café West. Wat was het geweldig om iedereen (Mariska, Adrie, Kristin, Els, André, Roellien, Diederik, Matthijs, Hettie, Nunthida en Jeroen) weer te zien. Li Yan ging naast Jeroen ("Teloen" noemde ze hem ooit en nu ook weer) zitten, alsof ze hem gisteren nog gezien had. Wat is tijd toch een relatief begrip. De volgende dag zijn we bij Lies en Martin geweest in Scheveningen, dus even uitwaaien op het strand (nog geen 5 minuten lopen, wat een heerlijkheid) en daarna naar Anita, Maarten, Mae Mae en Kiki. Het was weer heerlijk weer, dus hebben we lekker buiten gespeeld en in het zonnetje gegeten. Heerlijk om weer bij elkaar te zijn. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de familie.

Op vrijdag 24 april trouwen Wim en Suzan. Het fotograferen hebben we aan de fotograaf overgelaten, maar toch 1 kiekje van Suzan in haar prachtige jurk. Li Yan vond het allemaal geweldig, ze trok de hele dag op met Lotte en Ivo, we hebben haar amper gezien. Het was een prachtige bruiloft met alles erop en eraan en wederom mooi weer!

De volgende dag kwamen we bij elkaar in het pannenkoekenhuis, vrienden kwamen van heinde en ver en wat was het heerlijk om hen weer even te knuffelen (Aukje & Wida & Mart, Marieke & Rogier & Dex & Max, Anita & Maarten & Mae Mae & Kiki, Thomas & Andrea, Mathieu & Robert Jan, Martijn & Marianne & Nienke & Anouk, Gerrit & Martha & Lotte, Herma & Nikita, Heidy, Jimmy & Geraldine & Lois & Maxime & Noah). Wim & Suzan kwamen ons nog even gedag zeggen, want diezelfde middag vertrokken ze op huwelijksreis!

En toen was het op. We kijken terug op een heerlijke vakantie, fijn dat we zoveel dierbaren weer even hebben kunnen zien en knuffelen! Bedankt allemaal voor een heerlijke vakantie!

Het wennen in Thailand verliep vreemd, vooral doordat Li Yan na 3 schooldagen alweer vakantie had. Op 30 april vierden we Jan zijn verjaardag. Dankzij Greetje sliep Jan op een heel bijzonder kussensloop!

We waren nèt terug, maar door alle vrije dagen (1 mei Dag van de arbeid, 5 mei Coronation Day en Jan zijn vrije maandag) kregen we toch weer snel de kriebels om er even uit te gaan, dus met de lokale bus naar Pattaya (enkele reis EUR 2,40 voor ca. 150 km!). Jan heeft in Nederland een aantal lenzen gekocht en het resultaat mag er weer wezen.

Voordat we weer richting Bangkok gingen, zijn we bij de Sanctuary of Truth kijken. Een soort Thais equivalent van de "Sagrada Familia", maar dan van teakhout, maar zeker een oneindig kunstwerk.

 

Mijn activiteiten voor BAMBI gaan door. Ik vind het niet altijd leuk (vooral de bestuursvergaderingen niet, veel ego's die zich willen laten horen), maar wel de speciale activiteiten, zoals de zgn. Splash Party, een soort Paasfeest in en rond het zwembad. Ook probeer ik zoveel mogelijk deel te nemen aan de playgroup die Klara en ik hier in de wijk opgestart zijn. Afgelopen donderdag kwamen we bij ons thuis bij elkaar. Li Yan vindt het moeilijk om haar speeltjes te delen, maar we hadden 2 speelhoeken gemaakt: eentje voor de baby's en eentje voor de kleuters. Ik was erg trots op Li Yan, want ze deed het heel erg goed. Hieronder een impressie van zo'n speelochtend.

Zo, we hopen dat jullie niet fotomoe zijn, wij kunnen er voorlopig nog geen genoeg van krijgen. Zo'n break uit de cultuur, zoals wij dat vaak noemen, laat ons nog meer waarderen wat we hier hebben en wat we hier allemaal kunnen doen. De afwezigheid van familie en goede vrienden is helaas de keerzijde van het expatleven, maar het intensief inhalen als je elkaar ziet, maakt echt een hoop goed....

Veel liefs vanuit Bangkok!

21 maart 2009

Het leek me mooi om vandaag een nieuwe update te versturen, want het is een memorabele dag vandaag. Vandaag is in adoptietermen "gotcha day", wat betekent dat wij inmiddels 4 jaar geleden Li Yan in onze armen en in ons hart sloten.... Wat is er veel gebeurd, sinds ons cadeautje, ons gelukkie in ons leven kwam!

Maar eerst een update van de afgelopen periode. Op 1 februari gingen we met z'n drieën naar ons tweede concert hier in Bangkok, ditmaal de start van het afscheidsconcert van Simply Red. Li Yan vond het erg leuk, ik vermoed dat ze één van de jongste fans is. 's Ochtends vraagt ze vaak of we de cd van Simply Red op willen zetten en ze herkent de muziek ook echt. Mama en Li Yan hebben ook een liedje van hen samen "Say you love me", want als Li Yan beschrijft hoeveel ze van mama houdt, zegt ze: "van Bangkok naar Nederland, Nederland naar Bangkok, naar Italië, naar Denemarken, naar Nieuw-Zeeland" en in de tekst zit de zin: "I'm loving you around the world". Gisteravond zaten we aan tafel, ze hoorde het liedje en deed haar arm om mijn nek en wiegde me heen en weer op "ons" liedje, mooi hè?

Maandag 9 februari was Makha Bucha dag, een boeddhistische feestdag, die het moment viert dat 1.250 discipelen van Buddha spontaan bij elkaar kwamen om hem te horen preken. Voor ons betekende dat... een lang weekend, dus óp naar Edwin in Hanoi! Edwin is leraar op een internationale school aldaar, dus een mooie gelegenheid om hem en Vietnam te bezoeken. We hadden enorm geluk met het weer (gebeurt wel vaker als we Edwin opzoeken, zo ook Zwitserland april 2005), maar we hadden gerekend op een fikse afkoeling in vergelijking met Bangkok. Het extreem koele weer hier is nl. omgeslagen in extreem warm en vochtig weer. Zelfs de Thai piepen, dat het warm is, laat staan wij. Het inpakken voor koeler weer gaat altijd gepaard met een "modeshow" van warme kleren, want jullie zullen begrijpen dat we niet zo vaak warme kleren dragen en dan kan het voorkomen dat Li Yan haar warme kleren niet meer past. Met de broek van mama komt het echter goed. Li Yan is het een beetje zat om op de foto gezet te worden, wat resulteert in het demonstratief sluiten van haar ogen. We hebben veel door de stad gelopen, de oude koloniale wijk van Hanoi, Chinese tempels en het etnologisch openluchtmuseum bezocht en uiteraard veel bij gekletst met Edwin. De koloniale invloeden op gebouwen in Hanoi zijn duidelijk aanwezig, erg mooi! We denken wel eens dat Bangkok een drukke stad is, maar het verkeersgeluid van de vooral toeterende scooters is echt wat anders dan Bangkok. Er wordt zoveel getoeterd dat het geen enkel effect (meer) heeft, niemand trekt zich er iets van aan. We hebben even lekker een verkoelend weekend gehad in Hanoi in goed gezelschap. Bedankt weer Edwin!

 

Het laatste weekend van februari zijn we naar Hua Hin geweest, naar Dolphin Bay om precies te zijn. Een leuk, rustig resort zo'n 38 km ten zuiden van Hua Hin. Het ligt tegen een natuurpark aan. Daar zijn hebben we een korte wandeling gemaakt, we ontmoetten toen een familie makaken. Daar hebben we geen foto van gemaakt, leek ons toch iets te uitdagend om in onze tassen te gaan rommelen, omringd door 30 apen.... Bij de parkeerplaats zagen we nog een familie langoerapen. Daar heeft Jan wel rustig foto's van kunnen maken (met de zoomlens).

Li Yan heeft nu ruim 1,5 jaar zwemles bij Bangkok Dolphins. Zoals al eerder genoemd, zijn we begin van dit jaar weer gestart met het zwemmen zonder mama en dat gaat dit keer erg goed. Ze vindt het leuk om met de 3 jongens in een groepje te zwemmen. Over het algemeen trekt Li Yan sowieso graag met jongens op, ze wil zolang we hier wonen dan ook absoluut geen rokjes en jurkjes meer dragen. Dit "jongensgedrag" uit zich ook in haar hardnekkig gebruik van de uitgang "khap" in de Thaise taal ("kha" voor vrouwen). Jullie kunnen je voorstellen dat we hier vaak op gewezen worden ("ja, dat weten we ook wel..."), dus nu heb ik de zin "ze wil graag een jongetje zijn" maar geleerd. Intussen vinden de straatverkopers waar we elke dag langs fietsen het natuurlijk wel hilarisch, zo'n klein meisje dat hardnekkig "sawadi-khap" zegt om over het winkelpersoneel van de supermarkt maar te zwijgen.

Op 3 maart is Li Yan 5 jaar geworden. Ongelooflijk, wat gaat de tijd snel. Dit was de eerste verjaardag die Li Yan heel bewust mee maakte, ze wist precies wie ze uit wilde nodigen voor haar kinderfeestje, dat ze taart wilde trakteren op school mèt een 5 erop en wat ze de kindjes op school wilde geven. In Thailand geef je nl. je klasgenoten een cadeautje op je verjaardag, erg leuke gewoonte! We hebben weer veel digitale kaarten vanuit de hele wereld ontvangen en veel telefoontjes en cadeautjes vanuit Nederland. Allemaal heel erg bedankt! Li Yan zwemt graag, we gaan wekelijks bij Klara zwemmen, dus hebben we haar een opblaasbare dinosaurus gegeven. Het zwembandje is inmiddels vervangen door de zwemvleugeltjes en nu maar hopen dat ze die buiten de zwemlessen om ook niet meer om wil. Op de eerste foto laat Li Yan alle cadeautjes zien die ze die ochtend gekregen heeft (de dinosaurus, de zwembandjes, het tuktuk t-shirt, het potlood met een wiebelende muis erop, briefpapier van Leonie, Sjako en Chanty-Li, kleurkrijtjes, post-its en mozaïekknutselpakket van Oma Ria en Opa Rengers). 's Middags kwamen Klara, Amalia en Alesia op visite (onze wekelijkse speel-/kletsafspraak).

Op 8 maart vierden we de kinderverjaardag met klasgenoot Vedanth en Amber die we op zwemles leerden kennen. Helaas is buurmeisje Vibhi vertrokken naar Kuala Lumpur, dus die kon er niet bij zijn. Dankzij inspiratie van Anita was papa Jan spelleider voor "snoepmemorie" en ook bingo in het Engels was een leuk intermezzo. Amber heeft net als Li Yan een periode gehad dat ze geen jurkjes wilde dragen en dat is nu voorbij, dus vond haar moeder Na het een goed idee om ook Li Yan die impuls te geven met als verjaardagscadeau een jurk. Jan vond het heel dapper van Na en ik denk dat dat een goede omschrijving is. 's Avonds heeft Li Yan de jurk 5 seconden aan gehad en ik moet toegeven... het is gewoon niet Li Yan, zo'n jurkje. Maar je weet het nooit, de bui kan omslaan, dus hangt hij nu in de kast te wachten totdat Li Yan graag een jurk wil dragen! Maar mooi is hij zeker. 's Ochtends moest ik toch even aan de Chinese mevrouw denken, die Li Yan in haar buik gehad heeft. Zou ze vandaag aan haar denken? Toen ik Li Yan 's avonds naar bed bracht, noemde ik dat even en Li Yan's reactie was: "Zou ze aan mij denken?" Ik zei: "Dat denk ik wel". Li Yan weer: "En dan ben ik in Bangkok". Over haar verjaardag zei ze: "Ik ben zooo blij met al mijn cadeautjes!" Geweldig, toch?

Maar hoe gaat het verder met ons? De economische crisis eist ook hier zijn tol, wat betekent dat Jan 4,5 van de 8 mensen heeft moeten ontslaan. Als hun opzegtermijnen aflopen, zitten ze straks met 3,5 personeelslid (eentje parttime en inclusief Jan) op kantoor. Verder levert iedereen per maart 10% salaris in. Jan is en blijft echter positief, dus daar houd ik mij aan vast, want we zijn nog lang niet van plan om naar Nederland terug te gaan.

Fysiek gaat het redelijk met me. De menopauzeklachten zijn er nog volop, wat niet eenvoudig is. Daarnaast valt het wachten op ons tweede kindje me erg zwaar. Vooral de onzekerheid over de nog resterende wachtperiode is slopend. Gelukkig heb ik weer een paar leuke buitenlandse vrouwen in de buurt ontmoet, dus thuis en stil zitten komt er echt niet van.

We verheugen ons erg op onze vakantie naar Nederland! Over 3 weken zijn we er al. We willen jullie graag treffen, dus op woensdag 22 april borrelen in Utrecht en op zaterdag 25 april lunchen in het pannenkoekenhuis in Bennekom. Laat ons daarom vooral weten, wanneer jullie ons kunnen zien, zodat we weten wie we wanneer kunnen verwachten. Adressen en tijden sturen we jullie z.s.m. toe.

Heel veel liefs en tot snel (hopen we)!

 

29 januari 2009

Lieve allemaal,

Een nieuw jaar, een nieuwe provider, dus ook maar een nieuw lettertype! Onze oude website gaf regelmatig problemen, dus vandaar de overstap. We hopen dat jullie in elk geval genoten hebben van onze gezongen Kerstkaart van Li Yan! De website is her en der veranderd, vooral omdat ik zo heb zitten pielen dat ik het grootste gedeelte van 2008 kwijt ben... ik was even niet zo blij met mezelf. Onder 2008 kunnen jullie in elk geval nog terugblikken op november en december.

Januari nadert alweer zijn einde, wat gaat de tijd weer snel. Zaterdagavond is Oma Ria weer vertrokken na 2 gezellige weken. We waarderen het enorm dat Opa Rengers haar al die tijd heeft willen missen!

Na de Kerst (zie december 2008) zijn we onze trip naar het noorden van Thailand begonnen, we hebben 2000 km gereden. We zijn eerst voor een nachtje naar Chiang Mai gereden, daarna door naar Mae Hong Son. Het was overigens niet eenvoudig om nog hotels te vinden in het noorden, dat begrepen we eerst niet, maar na onze trip wel, want in het noorden troffen we half Thais Bangkok aan. Onze trip was echt "do as the Thai do"! Middenin Mae Hong Son ligt een meertje, met een mooie tempel. We zijn gelukkig nog niet tempelmoe! Misschien wel omdat de invloeden vanuit Birma hier duidelijk zichtbaar zijn. Vanuit Mae Hong Son zijn we naar een dorp geweest, waar we bergstammen konden bezoeken, de zgn. longnecks en big ears. Dat viel erg tegen, erg commercieel en weinig cultuur meer over, zo erg dat we er niet eens foto's van hebben.

Na 2 nachten Mae Hong Son, zijn we voor oudjaar doorgereden naar Pai. Vergeet niet dat het hier "winter" is, we hebben het dan (voor ons doen) ook echt koud gehad met ongeveer 14 graden 's nachts!

Li Yan wordt intussen steeds meer een papameisje, erg leuk deze verandering! Dit uit zich in graag bij papa willen zitten en vooral naast hem, hand in hand te lopen. Heerlijk voor mama, overigens om over papa maar niet te zwijgen, want hij geniet er uiteraard ook enorm van!

In Pai zie je ook bergstammen, mensen die in felle kleuren gekleed zijn. De afgelopen jaren hebben we nog niet zoveel tenten en campings gezien als deze trip! Erg grappig om te zien, maar ons iets te koud! Oudjaar zaten we dus in Pai, de avond hebben we doorgebracht met huiswerk maken, rondlopen op de avondmarkt en af en toe een drankje drinken en wat eten. Li Yan heeft het tot 22.30 uur volgehouden, daarna viel ze in haar trappelzak, onder een deken in slaap in de kinderwagen.

Nog een laatste overnachting in Lampang, waar we nog 2 tempels bezocht hebben en mooie houten huizen gezien hebben.

Op 5 januari ging Jan weer aan het werk en stond ik tevergeefs met Li Yan voor de deur van school... ze had nog 2 dagen vrij. Foutje, dat had mama even niet geregistreerd! Plotseling dus Li Yan 2 dagen thuis. Dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. Wel een gekke week zo. Op vrijdag 9 januari stond Oma Ria voor haar derde bezoek aan ons op de stoep. Wat heerlijk om haar weer te zien! Het voelde alsof we haar vorige week nog gezien hadden, dus dat was een goed teken. Li Yan voelde dat ook zo, want bij thuiskomst moest ik meteen weer naar het autoverhuurbedrijf om de huurauto te halen en Li Yan zei: "Mama, ga jij maar alleen, dan blijf ik hier met Oma", mooi hè? Het weekend zijn we met Oma naar Kanchanaburi geweest, waar we stukje met de trein via de brug over de rivier de Kwai gereden hebben (een kritische kijker ziet een olifant op de spoorlijn) en waar we natuurlijk de begraafplaats bezocht hebben waar o.a. Nederlanders begraven liggen die als krijgsgevangene vanuit Indonesië aan de Birmaspoorlijn moesten werken. Altijd weer indrukwekkend.

Op de terugweg zijn we weer even gestopt in Nakhom Pathom waar de grootste chedi van de wereld staat. Li Yan heeft daar onze namen, inclusief haar toekomstige broertje (onze baby Ris) vereeuwigd op een oranje doek. Deze worden uiteindelijk om de chedi gebonden, leuk hè?

Het tweede weekend zijn we naar Jomtien geweest, dat tegen Pattaya aan ligt. We hadden een erg mooi hotel aan het strand. Verder heeft Oma met ons dagelijkse leventje meegedraaid, dus boodschappen doen, Li Yan halen met de fiets en tuktuk en mee naar zwemles en een gezellig speelmiddag met Klara, Amalia en Alesia. Uiteraard hebben we ook moeder & dochter dingen gedaan, zoals winkelen, naar de massage en een manicure! We hebben overigens zeggen en schrijven 1 week een koele periode gehad, dat was heerlijk. Oma en mama konden 's ochtends lekker in het zonnetje zitten bakken, wat ik de afgelopen 2 jaar nog nooit gedaan heb! Zaterdagavond is Oma weer vertrokken. Dat doet toch altijd ook weer een beetje pijn, maar dat is de keerzijde van het expatleven.

Het gaat ons hier gelukkig goed. Mijn gewrichtsklachten zijn na een paar weken verhoging van de medicijnen weggeëbd. Alleen de hormonale klachten blijven, maar dat zal nog wel een tijdje duren. Met Jan gaat het goed op het werk. De economische crisis raakt uiteraard ook Thailand. Een aantal projecten zijn per direct gestopt, maar er blijven er voorlopig nog genoeg over. Het management is blij met Jan en dat doet hem goed. Af en toe heeft hij moeite met de mentaliteit en de ongrijpbaarheid van de Thai, maar dat is normaal. Ik vind het hier heerlijk. Het gaat steeds beter met mijn Thaise les, ik vind de playgroup van BAMBI leuk om te doen, maar heb af en toe wel kriebels om weer aan het werk te gaan. Met de adoptie duurt het lang en is het gewoon erg onzeker, hoe lang we nog moeten wachten op "onze baby Ris", dat is wel lastig. Met Li Yan gaat het erg goed, ze kan haar gevoelens uitstekend verwoorden (waar je als ouder natuurlijk niet altijd blij mee bent...) en is een slimme meid. Ze gaat graag naar school, leert veel waaronder klok kijken. Gelukkig had ze van Sinterklaas al een horloge gekregen in haar schoen, dus dat maakt het dan nog leuker. Dit seizoen is ze weer begonnen met alleen zwemmen, zonder mama dus en vooral bij teacher Gordon. Ik vermoed dat ze deze termijn flinke sprongen kan maken. Het is wel koud om te zwemmen, het water warmt onvoldoende op en dan wordt het verschil tussen de lucht en het water gewoon te groot, maar met een nieuw zwempak moet het gewoon lukken!

Aangezien Jan zijn broer Wim op 24 april gaat trouwen, hebben we eindelijk een reis naar Nederland geboekt. We vertrekken 11 april en reizen 26 april terug. We zijn helaas te kort in Nederland om iedereen apart te bezoeken en kunnen dat Li Yan ook niet aan doen (om maar te zwijgen over een jetlag van 5 uur). Daarom willen we op woensdag 22 april borrelen met vrienden en familie en ook een aantal van jullie op zaterdag 25 april op een centrale plek in het land treffen. Laat ons daarom graag per mail weten, wanneer jullie ons kunnen en willen zien, zodat we handige locaties kunnen kiezen.

Tot slot willen we jullie bedanken voor het lezen van onze website, alweer ons 2e jaar hier!

Veel liefs vanuit Bangkok!